poëzie proza video

Auteur: henrysepers.nl (Pagina 1 van 20)

Bij de rivier

Hier verschijnt ongeveer om de maand een nieuw gedicht, in gesproken en geschreven vorm. Soms komt het uit een van mijn bundels, soms is het niet eerder gepubliceerd. Dit keer een gedicht uit mijn nieuwe bundel, die in de herfst zal verschijnen.

1

Mimiek van het water de oogopslag van de golven
de grijns van een maalstroom het kokhalzen 
van de sluizen de rivier rimpelt zich

zo oud zo oud

het geduw en getrek rond de kribben de hunkerende
schoot van de uiterwaarden de vissen in het diepe
komen pas bovendrijven als ze

dood zijn dood

de stroom die voortstuwt wat nog had willen
blijven de scheepsschroeven die het vocht
penetreren de oevers 

kalven af kalven af

de pont die de worm doormidden snijdt de aak
die een moeder draagt en een hond de man
zonder vlees op de dijk 

roept je roept

2

Daar rijd ik met de rouw verterende ouder
langs de rivier die uitmondt
kan haar niet schelen waar

geheugenvlagen wapperen achter de dijken
fietstochten blijven zich herhalen
tot de voren in het asfalt 
niet meer zijn te genezen

en achter de einder lacht de man
om wie het is begonnen

het is een vriendelijke lach 
die wegsterft
als een zon.

Nieuwe bundel op komst!

Bij uitgeverij Magonia van Lex Jansen zal dit jaar mijn vierde dichtbundel verschijnen! Voorlopige titel: Gefilterd hemellicht. Het boek zal naar verwachting in september van dit jaar het licht zien.

Hier vast een gedicht uit de bundel. Je kunt het gedicht ook beluisteren.

Zie ze wankelen mijn vader mijn moeder
hun lijven zijn bijna op, hun adem is zo weinig
dat ze liever op bed gaan liggen om restjes te sparen
te herhalen wat al zoveel malen is gezegd en te krimpen
zo oneindig dat ze samenvallen met een vlok
een vlinder eeuwigheid

hun liefde voor elkaar kent geen genade
ze is het strelen van de kale schedels
de mythe die moet worden gestut 
de kinderen die liefde terugbetalen
de opoffering die toch niet voor niets 
is geweest zo schuifelen zij voort
in de kleine ruimte met het weidse uitzicht

zie ze achterwaarts bewegen naar de kuil
zodat het vallen plotseling zal zijn
ze houden elkaars hand vast om af te remmen
en voort te trekken de laatste liedjes van hun jeugd
te zingen en al die beelden die door hun hoofd
razen maar niet meer beklijven: dat wordt straks 
tuimelen over de einder

zoveel ingeslikte woorden nemen ze 
als pijlpunten mee de aarde in
dat die verbaasd zal zijn 
over hun welsprekendheid.

« Oudere berichten

© 2022 Henry Sepers

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑