Hier verschijnt elke maand een nieuw gedicht, dat je ook kunt beluisteren. Dit keer een gedicht uit mijn bundel Spreekt de troubadour (De Arbeiderspers, 2012).

Trek ik mijn lichaam uit blijft over de geest
zweverig ventje dat je niet wil in levenden lijve
maar als grondstof voor bijvoorbeeld

kunst. Je borsten worden domkoepels en omvatten
sereen gezang van monniken, toeristen klimmen
naar de tepelhoven en kijken uit over het knooppunt

van je navel, je tuin van schaamte. Gebenedijd
ben je als beddingen van beekjes je lichaamssappen
afvoeren naar het dal der lusten

waar dichters liedjes over schrijven.
In de woestijnen roepen zij schoonheid
op maar beleven haar niet zelf.